تبلیغات
Everything - Space and it's dangers
Everything

 

 

حیات ما روی زمین و خطرات آن

دانشمندان تاکنون توانسته اند خطرهای احتمالی فراوانی را شناسائی کنندکه هریک میتواند حیات روی زمین را منقرض کند. زمین درطول 4.5 میلیاردسال گذشته که 3میلیاردسال آنرا میزبان حیات بوده، 5انقراض بسیاربزرگ را ازسرگذرانده است که آخرین آنها 65میلیون سال پیش بااصابت یک سنگ فضایی بزرگ به زمین اتفاق افتاد وطی آن نیمی از جانداران ازجمله دایناسور ازصحنه جهان حذف شدند. گرچه این رویدادها نادرهستند، اما عوامل پدیدآورنده آنها بقدری دراطرافمان زیادند که احتمال این خطرها روزبه روز بیشترمیشوند.

* برخورد اول: سیارک ها

درفضای اطراف زمین، خرده سنگهای کوچک وبزرگی وجوددارند که آنها را سیارک می نامیم.

سیارک ها، صخره هایی با منشاء نامعلوم هستند که درگروههای مشخصی بدورخورشید میگردند.

اغلب این سیارکها 3برابر فاصله زمین تاخورشید از ستاره منظومه شمسی فاصله دارند وجمعیتی بنام کمربند سیارکها را میسازند. این منطقه بین مدار سیارات مریخ ومشتری قراردارد وبه اندازه کافی اززمین دوراست. اما گروههای کم جمعیت تری هم هستندکه به زمین نزدیکترند وحتی مدار زمین را قطع میکنند. این سیارک ها را تحت گروه اجرام نزدیک زمین طبقه بندی میکنند (NEO) وازانجا که میتوانندخطرناک باشند، بشدت تحت مراقبت رصدخانه های مخصوصی قراردارند.

* برخورد دوم: دنباله دارها

منظومه مشسی تعدادزیادی عضو کوچک وبسیارسرد هم داردکه درفاصله بسیاردوری از خورشید بدورآن میگردند. این اجرام درواقع بازماندگان ابرنخستین منظومه شمسی اند که در دومنطقه مشخص بنامهای کمربند کوئیپر و ابراورت قراردارند و تافاصله تقریبا 2سال نوری ازخورشید گسترده شده اند. این اجرام همانند یک توده برفی بسیارکثیف هستند. هسته هایی یخ زده از آب، گازوگردوغبارکه اگر گذارشان روزی به درون منظمه شمسی بیفتد، باتابش خورشید گرم میشوند، دنباله ای درخشان ازمواد راتشکیل میدهند ودنباله دارهای زیبا وحیرت انگیز رادرآسمان شب پدید میآورند. یک نابسامانی کوچک گرانشی دراین دومنطقه کافی است تایک یاچندهسته ازمدار دایره ای بسیاردورشان، به سمت درون منظومه شمسی منحرف شوند. اغلب دنباله دارهای شناخته شده از کمربند کوئیپر نشات گرفته اند؛ اما گاهی درمرزهای خارجی منظومه شمسی اتفاق می افتد میدهد که خیل عظیمی از هسته های یخ زده را ازابراورت به درون منظومه پرتاب میشوند. خورشید درچرخش خودبه دور هسته کهکشان راه شیری، ازمناطق مختلفی عبورمیکند که گاه خلوتند وگاه شلوغ. نیروی گرانش این مناطق که با تعداد ستارگان مرتبط است، باعث میشود درمداراجرام ابراورت، اختلال ایجادشده وآنها مسیرشان را به مداری بیضی شکل وبسوی خورشید تغییردهند. اگر تعداداین دنباله دارها زیادشود، آنگاه این احتمال هست که بضی ازآنها مدارزمین را قطع کنند و بازمین برخورد کرده و فاجعه بدترازدایناسورها را رقم بزنند.

خوشبختانه رویداد فوق دربازهای چندمیلیون ساله رخ میدهد. اما ستارگان همسایه خورشیدهم حرکت خاص خودشان را دارند وبانزدیک ودوری از خورشید، همین اختلالات گرانشی را باعث میشوند. متاسفانه تاثیراین حرکات خیلی هم دورنیست. تا 10هزارسال آینده ستاره برنارد به نزدیکترین فاصله خودبه خورشید میرسد وبیشترین نیروی گرانشی اش رااعمال میکند. ستاره لالاند در20هزارسال ونزدیکترین همسایگان خورشید، پروکسیما وآلفا قنطورس حدودا 30هزارسال آینده به نزدیکترین ملاقات باخورشید میرسند. درآنز مان خیل عظیمی از هسته های ابراورت وکمربند کوئیپرسفر طولانی خودرابسوی خورشید آغاز میکنند. هزاران سال بعد(شاید میلیونها سال) ساکنان زمین شاهددنباله دارهای زیبائی خواهندبود.

اما مهمترین وخطرناکترین ملاقات همسایگان خورشید نزدیک 1.5 میلیون سال آینده انجام خواهدشد که ستاره 710گلیس تنها یک سال نوری ازخورشید فاصله خواهدداشت. این ملاقات درقلب ابراورت انجام میشود وقطعا تاثیرات خودرا روی اجرام دومنطقه دنباله دارها خواهدگذاشت. به نظرمیرسد در چندمیلیون سال آینده، زمین بابمباران صخره های فضایی روبه روخواهدشد. البته باید بهاین نکته اشاره داشت که غیرازآلفا قنطورس، سایرملاقات کنندگان خورشید، ستاره های کوچک وسرخی بنام کوتوله های سرخ هستند که گرچه جرمشان تنها کسری ازجرم خورشیداست، اما بهرحال تاثیرخودرا خواهنداشت.

برخوردسوم: پرتوهای انفجارهای هسته ای

تازمانیکه انسان به ماهیت ستارگان پی نبرده بود، آنها را به چشم چراغها وزینت آسمان می نگریست. اما علم ثابت کرد که ستارگان هم مانند سایرموجودات تولد، زندگی ومرگ دارند.

این فرآیندتکاملی ستارگان مملواز پدیده های خطرناکی است که هریک برای نابودی حیات کافی است. پرتوهای پرانرژی وخطرناک فرابنفش، گاما وایکس؛ شراره ها وطوفانهای مغناطیسی،

بادهای ستاره ای درزمان حیات ستاره، انفجارهای ابرنواختری درپایان عمرستارگان سنگین و فوران گرهای گاما که در ستارگان نوترونی وانفجارهای نواختری دیده میشود.

درآسمان شب، بسیاری از ستارگان پرنوررا غولهای سرخ بسیاربزرگ وپرجرم تشکیل میدهند که درفاصله نه چندان دوری اززمین اند. دورترین ودرخشان ترین آنها، ستاره ردف یا آلفای ماکیان است که شصت هزاربرابر خورشید می تابد ودر1500 سال نوری زمین است. قلب العقرب یا آلفای عقرب 10هزاربرابرخورشید میدرخشد و520 سال نوری ازمافاصله دارد. ابط الجوزا

یا آلفای جبار، 50هزاربرابر خورشید میدرخشد و 1400 سال نوری فاصله اش است.

این ستارگان غولهای سرخی هستندکه درزمانی نامشخص، فردا یا چنمیلیون سال دیگر، درانفجاری ابرنواختری منفجرمیشوند وانبوهی ازپرتوهای پرانرژی خطرناک رابسوی زمین روانه میکنند. پرتوهای پرانرژی گاما، ایکس وفرابنفش بشدت به جو آسیب میزنند وبانابودی لایه های محافظی چون ازن، برحیات روی زمین تاثیرمیگذارند.

علاوه براین ها، فورانگرهای گاما، پرتوهای متمرکزی ازتابشهای گاما تولیدمیکنند که تا میلیونها سال نوری سفرکرده و اثرتخریبی دارند. اگریکی ازاین فورانگرها، درنزدیکی ما فعال شود،

پدیده ای شاید ویرانگرترازانفجارهای ابرنواختری رخ دهد. این تنها برخوردی است که زمین راازآن گریزی نیست، اما اینکه سرنوشت این برخوردبه کجا میکشد، هنوزکسی نمیداند.

برخورد چهارم: جوخورشید

این آخرین ودورترین برخوردی است که احتمالش میرود. خورشید ستاره است معمولی که حدود10میلیاردسال عمرخواهدکرد که امروز تقریبا نصف عمرخودراپشت سرگذاشته است و5میلیاردسال دیگرهمچنان برمی افروزد. البته این روند درمقیاس نجومی عادی بنظرمیرسد ومطمئنا ساکنان آن روززمین نظردیگری خواهند داشت. 2میلیاردسال آینده (یعنی وقتی کهکشان های آندرومدا و راه شیری با هم ملاقات خواهندداشت) خورشید احتمالا بقدری بزرگ ودرخشان شده که آب اقیانوسهای زمین به دمای جوش رسیده اند. اما این آغازماجراست! درچنین شرایطی سیاره مریخ شاید به دمای مناسبی برای زندگی انسان رسیده باشد اما ازجو رقیقش چیززیادی باقی نمانده است. خورشید درطی این 2میلیاردسال آرام آرام بزرگ میشود وهمزمان بخشی ازجرم خودرا ازدست میدهد وهمین باعث میشود مدارسیارات کمی دورترشوند؛ این روند باگذشت زمان بیشترمیشود تاوقتی که تا5تا8میلیاردسال بعد خورشید آنقدربزرگ شده که مدار سیارات عطارد وناهید را میگیرد و تا نزدیکی زمین پیش می آید. البته دربرخی مدل سازی ها خورشید زمین را هم به درون خودفرومیبرد. درآن زمان اززمین چیزی جز گلوله ای گداخته وخشک باقی نمانده.

اینچنین زمین پس ازحدود 10تا12میلیارد سال، از صحنه هستی محو شده وحیات برای همیشه ازروی آن رخت برمی بندد.

 




طبقه بندی: عمومی، 


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 23 خرداد 1386 توسط Hamidreza


درباره وبلاگ
جستجو
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
نظر سنجي
پيوند ها
پيوندهاي روزانه
آمار سايت